Hoşgeldin, ziyaretçi! [ Kayıt Et | Giriş Yap

 

ALDATILAN KADINLAR;!-1.bölüm

  • Liste: 24 Mart 2013 19:29

Açıklama

ALDATILAN KADINLAR;!
gittim, yememe dikkat ettim, eski kiloma döndüm.
Hiçbir zaman kocamı pijamayla, eşofmanla karşıla-
madım. Bunlara hep dikkat ettim ama yine de başı-
ma geldi işte.
Memur olarak çalışıyordu
Eşimin işi sabah 9 akşam 6 diye tabir edilen me-
muriyet işiydi. İşten çıkar doğruca eve gelirdi. Ama
son 1 yıl içinde bu tamamen değişti. Eşim sürekli
“Mesaiye kalacağım” diyerek eve geç gelmeye başladı.
İşi öyle mesailik bir iş değildi ama dediğine göre baş-
larına yeni bir müdür atanmıştı ve adam işi sıkı tutu-
yordu. Üstelik sadece kendisi değil, tüm çalışanlar me-
saiye kalıyordu. Birkaç kez eşime işyerinden telefon-
la ulaşmaya çalıştım. Ama hiçbirinde santralı açan ol-
madı. “Madem işyerindesin neden telefon açılmıyor?”
dediğimde, “Resmi olarak açık değiliz ki, santral me-
murları normal zamanlarında gidiyor evlerine. Hem
niye cepten aramıyorsun?” diyordu. Yavaş yavaş şüp-
he duymaya başlamıştım ama elimde hiçbir kanıt yok-
tu. Cepten ne zaman arasam açıyordu ve benimle ra-
hat rahat konuşuyordu. Yani gizlisi saklısı olmamalıy-
dı diye düşünüyordum. “Gizli bir iş çeviriyor olsa bu
kadar rahat konuşamaz” diyordum. Gerçekten de bir
çıkmazın içindeydim.
Bir şeyler hissediyordum
Bir süre sonra eşimin sözde mesaileri bitti. Artık
saatinde eve geliyordu. Şüphe duymama neden olacak hiçbir şey kalmamıştı ortada. Hatta eşimin günahını
aldım diye kendime kızıyordum. Bana karşı cinsel açı-
dan da hiçbir soğukluğu yoktu. Sadece tedbiri elden
bırakmamam gerektiğine inanıyordum. Kimi zaman
ceplerini karıştırırdım, bir şey bulamazdım. Cep te-
lefonuna bakardım ama yine şüphe yaratacak bir un-
sur çıkmazdı. Fakat içimdeki kadınlık hissi, ortada bir
şeylerin olduğunu söylüyordu. İnanın bana en kötüsü
de bu… Bir şey olduğunu hissedip de ortaya çıkarama-
mak. İster istemez surat asıyordum eşime. Bu durum
aramızdaki ilişkiyi etkilemeye başlamıştı. İşyerimde
de performansım düşmüştü. Ne yapacağımı, bu çık-
mazdan nasıl kurtulacağımı hiç bilmiyordum.
İş seyahatlerine çıkmaya başladı
Derken eşimin iş seyahatleri başladı. Bana söyledi-
ğine göre terfi etmiş, şef olmuştu. Bu nedenle de ken-
dilerine bağlı bölge müdürlüklerine arada bir denet-
lemeye gitmesi gerekiyordu. Bu arada gittiği yerde de
en az 1 gece kalıyordu. Gittiği her yerden telefon edi-
yor, yine her aradığımda telefona çıkıyordu. Ama bü-
tün bunlar benim şüphelenmemi engelleyemiyordu.
Tam o günlerde hamile kaldım. Aslında planladığımız
bir çocuk değildi bu. Ama nasıl olsa evliydik ve bir gün
mutlaka çocuğumuz olacaktı. Eşime hamile olduğu-
mu söylediğimde çok sevindi. Ben de onun hakkında
olumsuz düşünmemeye, şüphelenmemeye karar ver-
dim. Nitekim öyle de yaptım. Eşimin seyahatleriningerçekten iş amaçlı olduğuna inandım ve kısa bir süre
de olsa beynimdeki kötü düşünceleri dağıttım. Ama
yaklaşık 1 ay sonra bir arkadaşımın söyledikleri, so-
nun başlangıcı oldu.
Arkadaşımın eşi rastlamış
Eşim bana, Ankara’ya iş seyahatine gideceğini söy-
lemişti. 2 günlük bir iş seyahatiydi bu. Salı gidecek,
Perşembe dönecekti. Nitekim söylediği gün de dön-
dü. Ertesi gün işyerimden bir arkadaşım yanıma gel-
di ve “Eşim dün senin eşinle karşılaşmış. Ama seninki
selam bile vermemiş” dedi. Ben de doğal olarak nere-
de karşılaştıklarını sordum. Bana, “Çanakkale yolun-
da bir mola tesisinde” deyince beynimden vurulmu-
şa döndüm. Kocamın Çanakkale’de ne işi olabilirdi?
Ankara’da değil miydi o? Neler oluyordu? Yoksa alda-
tılıyor muydum? Bütün bu sorular ve daha binlercesi
birkaç saniyede aklımdan geçti. Yerimden kalkıp tu-
valete koştum ve istifra etmeye başladım. Kendimi o
kadar kötü hissediyordum ki tuvaletten çıktıktan son-
ra arkadaşlarım “Yüzün bembeyaz hemen seni hasta-
neye götürelim” dedi. Hastaneye gittik. Doktorlar bir
şok yaşadığımı ve bebeğin hayatını tehlikeye attığımı
söyleyince daha da üzüldüm.
Ama inanın bana o an bebek falan umurumda de-
ğildi. Akşam eve gittiğimde eşime ne diyecektim? O
yüzleşme anında ne söyleyecektim? Bu arada arka-
daşıma da “Eşin benzetmiştir, benimki olsa kesin se-dum. Bir ara ona “Sen hiç iş seyahatine çıkmıyor mu-
sun?” diye sordum. Bana, “Burada kimse iş seyahatine
çıkmaz ki, ben niye çıkayım?” deyince yine beynim-
den vurulmuşa döndüm. Demek iş seyahati falan hiç
olmamıştı… Demek eşimin tüm o iş gezileri yalandı…
Peki ama kimdi bu? Kimin için gidiyordu şehir dışı-
na, Çanakkale’ye? Birden aklıma daha önceki dönem-
de eşimin kaldığı mesailer geldi. Hemen bunu da sor-
dum bozuntuya vermeden. “E seyahate çıkmıyorsu-
nuz ama arada bir mesaiye kalıyorsunuz herhalde” de-
dim. Aldığım cevap yine yıktı beni… “Bu binada saat
18.00’den sonra canlı kalmaz. Bugüne kadar hiç me-
sai olmadı, bundan sonra da olacağını sanmıyorum.”
Bebeğimin katili oldu
O mesailerin de yalan olduğu ortaya çıkmıştı böy-
lece… Şimdi kocamın hayatında kim ya da kimle-
rin olduğunu bulmaya sıra gelmişti. Yine bir iş seya-
hatine çıktığında kocamı takip edecektim ve gerçe-
ği ortaya çıkaracaktım. Buna kesin olarak kararlıy-
dım. Hamileliğim 2.5 ayını doldurmuştu. Eşim beni
aldatırken çocuk doğuramazdım. Bebeğimi aldırma-
ya karar verdim. Bunu bu kadar kolaylıkla anlattığı-
ma bakmayın… O kararı almak ve uygulamak benim
için ölümden beterdi… Ağlaya ağlaya tek başıma git-
tim hastaneye… Kürtaj masasına yatmak korkunç bir
şeydi. Bebek alındı ve ben bir süre sonra ayıldım, çı-
kıp evime gittim. Artık hiçbir şey düşünemiyordum.Kocamı, bebeğimin katili olarak görüyordum. Akşam
eve geldiğinde kontrol için doktora gittiğimi, ultrason-
da bebeğin karnımda ölmüş olduğunun ortaya çıktı-
ğını ve aldırmak zorunda kaldığımı söyledim eşime.
Bunları söylerken sesim buz gibiydi. Yanıma gelip sa-
rılmak istedi, “Neden bana haber vermedin?” dedi.
İttim elini. İstemedim sarılmasını. “Aceleyle oldu, o
an alınmasaydı, bebek beni de zehirleyebilirdi. Seni
aramaya fırsat bulamadım” dedim. Artık o da bende-
ki değişikliği anlıyordu. “Sende bir şey var ama bana
söylemiyorsun” diyordu. Aslında suratına haykırmak
istiyordum ne kadar iğrenç olduğunu… Ama susma-
lıydım. Planım tamamen gerçekleşene kadar susma-
lıydım. Beklediğim anın gelmesi için çok fazla zaman
geçmedi…
Peşinden yollara düştüm
O hafta başında eşim yine işten teleton edip,
“Akşam Ankara’ya gideceğim, yarın akşam dönece-
ğim” dedi. Aradığım fırsat buydu işte. Hemen eşimin
işyerindeki o kişiyi aradım. “Şimdi sana söyleyecekle-
rim çok önemli. Bu akşam iş çıkışı eşimi takip etme-
ni istiyorum. Büyük olasılıkla otogara gidecek. Hangi
şehre gittiğini öğrenirsen sevinirim” dedim. “Neler
oluyor?” diye sorduğunda da “Sana sonra anlatacağım”
diyerek geçiştirdim. Birkaç saat sonra beklediğim tele-
fon geldi. Eşim yine Çanakkale’ye giden otobüse bin-
mişti. Hemen otogara gidip eşimin bilet aldığı oto-

Listing ID: N/A

Report problem

Processing your request, Please wait....

Yorum Yaz

Yorum yapmak için giriş yapın.